Zamów sobie bajkę
czyli:
siedząc przy kawiarnianym stoliku, ze specjalnie przygotowanej karty, goście wybierają i zamawiają bajkę, historię, którą pragną usłyszeć. W karcie znajdują się opowieści zróżnicowane pod względem długości, trudności języka oraz tematu. Karta zawiera także krótki opis bajki, tak by zamawiający miał możliwość dopasowania jej do wieku odbiorcy. Do stolika podejdzie aktor i zrealizuje zamówienie… – opowie gościom przy stoliku wybraną historię.
W Klubokawiarni Chłodna będzie można usłyszeć filozoficzną opowiastkę o znerwicowanym Hipopotamie, pouczającą historię, o tym jak za dobre słowo zyskać bogactwo szczęście i uchronić się od złego, śmieszną opowieść o dziewczynce Malince, która udowodnia, że strach ma wielkie oczy czy thriller na miarę Hitchcocka dla całkiem dorosłych dzieci. W sumie w karcie znajduje się ponad 20 bajek. Opowieściom towarzyszy muzyka grana na żywo.

Opowiadają aktorzy Trupy Czango: Monika Dąbrowska, Monika Sadkowska i Zbigniew Kowalski,
Żywa muzyka: Gwidon Cybulski (balafony, gitara, ngoni).

Zapraszamy do Klubokawiarni Chłodna 25
13 X o godz. 16:30

WSTĘP WOLNY

PREMIERA

5 listopada 2010

godz. 19.30

Mazowieckie Centrum Kultury i Sztuki (ul. Elektoralna 12)
wstęp wolny

Spektakle:

6 listopada, Mazowieckie Centrum Kultury i Sztuki (ul. Elektoralna 12) godz: 19.30

15, 16 listopada, Centrum Łowicka (ul. Łowicka 21), godz: 19.30

wstęp wolny

Olga Tschechowa – gwiazda III Rzeszy.

Nie robię niczego połowicznie. Nienawidzę połowiczności.

Leni Riefenstahl

Czy próba przywołania na scenie historii pojedynczego człowieka może stać się rodzajem dziwnej wiwisekcji?

Monodram „Olga. Eine charmante Frau” oparty jest na losach Olgi Czechowej, aktorki niemieckiej w latach 1921 – 1974, znanej jako Olga Tschechowa. Urodzona w carskiej Rosji bratanica Olgi Knipper-Czechowej – żony sławnego dramaturga Antona Czechowa, przeżyła obie wojny światowe, była świadkiem rewolucji październikowej i wojny ojczyźnianej. Po rozwodzie z Michaiłem Czechowem (najsłynniejszym aktorem rosyjskiego teatru MChAT), w wieku 24 lat wyjechała do Niemiec, gdzie stałą się ulubioną aktorką filmową III Rzeszy. Zagrała w stu czterdziestu trzech filmach, najpierw niemych później dźwiękowych. Na przyjęciach pojawiała się u boku Hitlera. Przyjaźniła się z Magdą i Josephem Goebbels. Jej brat, Lew Knipper, kompozytor (autor szlagieru radzieckiego Polushko Pole), pracował dla CzeKa, a potem dla NKWD. Po wojnie, Olga założyła sieć salonów kosmetycznych w byłym RFN, którą prawdopodobnie finansowało KGB. Do dziś w KGB teczki dotyczące Olgi Tschechowej i jej brata, Lwa Knippera w większości pozostają tajne.

Olga Tschechowa kłamała o sobie tak dużo i często, że po latach zaczęła wierzyć w swoje zmitologizowane życie. Kreując swój wizerunek napisała kilka, sprzecznych ze sobą autobiografii. Klucząc i konfabulując, poruszając się między wrogimi systemami, straciła poczucie rzeczywistości. Chcąc przeżyć za wszelką cenę Olga systematycznie traciła coś bezsprzecznie cennego: prawdę o sobie i prawdę w sobie.

Możemy się jedynie domyślać jedynej prawdziwej biografii Olgi Tschechowej…

W fałszywym pamiętniku, pisanym z pozoru w tajemnicy przed wywiadem NKWD w Moskwie 1945 roku, gdzie została przewieziona z Berlina na przesłuchanie, napisała: Krążą o mnie historie, z których można by napisać powieść. Podobno utrzymywałam zażyłe stosunki z Hitlerem. Mój Boże jakże się z tego śmiałam. Skąd się biorą i jaki mają cel te wszystkie intrygi? Niewiarygodne i podłe kalumnie! Kiedy ma się czyste sumienie, nie trzeba takich rzeczy brać serio. Jak cudownie jest mówić prawdę. Czas pokaże czy w nią uwierzą.*

Tekst: Dana Łukasińska

Wykonanie: Monika Dąbrowska

Reżyseria: Stanisław Miedziewski

Obraz: Ludomir Franczak

Muzyka: Marcin Dymiter

Kostium: Magdalena Franczak

*Archiwum domu-muzeum Czechowa w Melikowie, W.W.Knipper Fond, Akta nr 22.

Projekt został zrealizowany dzięki dofinansowaniu ze srodków Urzędu Miasta st. Warszawy.

Bóg Fejs nie jest spektaklem o Twitterze, Naszej Klasie czy Facebooku. Nie dotyczy jakiegoś konkretnego portalu.

Ujęty w rzeczywistość teatru serwis społecznościowy posłuży jako współczesna forma do opowiedzenia o człowieku „zatopionym w ludziach”. O człowieku, który wobec nieskończonej perspektywy mnożących się twarzy jest bezradny i śmieszny.

Do społeczności Bóg Fejs zaprosi nas mająca największą liczbę „znajomych” (liczba ta nieustannie się powiększa) i nieograniczony dostęp Pani Cz. . Odpowiadając na jej zaproszenie będziemy mogli poznać wybranych użytkowników. Usłyszeć ludzi, którzy zawierzyli obietnicy, że ich problemy znikną, jeśli przedstawią je na Bóg Fejs forum.

Serwis Bóg Fejs, to świat w którym człowiek buduje swój autoportret wobec innych ludzi. Zdarza się, że wpada w pułapkę – „marketing personality”. To typ człowieka, który ceni siebie wyłącznie według tego jak cenią go inni i stara się być takim, jakim chce go widzieć otoczenie.

Wśród użytkowników znajdą się też osoby niemodne, którymi Pani Cz. zapewne nie chciałaby się chwalić, żałośni, mający małą liczbę znajomych, oni również będą mieli prawo głosu.

Odsłonią swoje tajemnice, wyjawią swoje słabości.

Pytanie tylko, czy zostaną usłyszani, skoro w s z y s c y t u m o n o l o g u j ą ?

PREMIERA 8 czerwca godz.19 – Komuna Warszawa, ul Lubelska 30/32
Wstęp wolny.
Kolejne pokazy 9,28,29 VI g.19, 30 VI g.18 i 20

Występują:

Monika Dąbrowska

Kamila Puciłowska

Monika Sadkowska

Zbigniew Kowalski

Łukasz Wójcicki

Muzyka:

Daniel Moński

Wideo:

Patrycja Petryk

Tekst i rezyseria:

Zbigniew Kowalski

Przedstawienie teatralne Trupy Czango Bóg Fejs

Więcej o Bóg Fejs

Więcej o Trupa Czango

Fejs Bogu Dzięki na przeglądzie

„Z diariusza prywatnego”

na podstawie wybranych opowiadań oraz fragmentów Dziennika Witolda Gombrowicza

7,8,9 maja

godz.: 19.00

Centrum Łowicka

sala widowiskowa, ul. Łowicka 21 (wstęp wolny)

Jak głęboko sięga nieautentyczność i gdzie zaczyna się przestrzeń autentyczności?

Podejdź do mnie bliżej, przyjrzyj mi się i zobacz, kim naprawdę jestem.

Nie wiem jaki naprawdę jestem, ale cierpię gdy mnie deformują. Wiem, więc przynajmniej, kim nie jestem.

Dwie osoby, kobieta i mężczyzna: marsz marsz Dąbrowska i nijaki Kowalski, piszą codziennie swoje diariusze. Dzienniki intymne. W ich sprawy wkracza od czasu do czasu Pan Gombrowicz. Podsówa swoje rozwiązania lub raczej ukazuje zjawiska analogiczne do prywatnych problemów, które wywlekają na światło dzienne autorzy diariuszy. Wszyscy tu mówią do siebie, ale tak żeby ich inni słyszeli. Dla kogo mówią swoje diariusze? Jeśli dla siebie dlaczego mówią to publicznie, a jeśli dla widzów dlaczego udają, że mówią do siebie?

Inspiracją były opowiadania – utwory wczesne, za które autor został wyszydzony przez polską krytykę. Zarzucano mu niedojrzałość. Inspiracją był człowiek zakochany w niedojrzałości, i jego dzienniki, w których owo słynne: „Poniedziałek Ja.” I w których już mniej słynne „Piątek. Dziś „byłem zabijającym muchy” co znaczy po prostu zabijałem muchy drucianą packą”.

Fragmenty prywatnych diariuszy/dzienników intymnych na stronie:

www.trupaczango.blogspot.com

Scenariusz i reżyseria: Hieronim Poniżalski

Występują: Monika Dąbrowska i Zbigniew Kowalski

Muzyka: Daniel Moński

Premiera: 16 października 2009

Projekt realizowany przez Stowarzyszenie Praktyków Kultury, finansowany przez Urząd m. st. Warszawy.

O twórcach:

Trupa Czango narodziła się we wrześniu 2009 roku w trakcie pracy nad spektaklem „Z diariusza prywatnego” inspirowanym twórczością Witolda Gombrowicza.

Rodzaj teatru – teatr tandeta

Program – rozkosz tworzenia

Misja – szczęście wyzwolenia

Idea – banalna, trywialna, jednym słowem „po prostu: Marchewka”

Założyciele i twórcy: Monika Dąbrowska i Zbigniew Kowalski.

Monika Dąbrowska – absolwentka Kulturoznawstwa na Uniwersytecie Warszawskim, aktorka (Dyplom aktora dramatu), aktorka i członek zespołu teatru Studium Teatralne (2002-2007), aktorka Stowarzyszenia Teatralnego Chorea oraz Nettheatre (od 2007), twórczyni spektaklu „Z diariusza prywatnego”.

Zbigniew Kowalski – absolwent Akademii Teatralnej (wydział Wiedzy o Teatrze), aktor (Dyplom aktora dramatu), aktor i członek zespołu teatru Studium Teatralne (1996-2007); poeta, publikacje w czasopismach „Studium” i „Ha!art”, twórca monodramu „Solo” oraz performanceu „Wylewka. Polska poezja nieśpiewana”, twórca spektaklu „Z diariusza prywatnego” oraz „Bóg Fejs”.

trupaczango@gmail.com

www.trupaczango.blogspot.com

tel.: 502 605 079

adres do korespondencji: ul. Mehoffera 52 C, 03-131 Warszawa

Spektakl teatralny „Z diariusza prywatnego”

„Jak głęboko sięga nieautentyczność i gdzie zaczyna się przestrzeń autentyczności? Podejdź do mnie bliżej, przyjrzyj mi się i zobacz, kim naprawdę jestem.Nie wiem jaki naprawdę jestem, ale cierpię gdy mnie deformują. Wiem, więc przynajmniej, kim nie jestem.
Autorski scenariusz spektaklu jest kompilacją wybranych opowiadań i fragmentów „Dziennika” Witolda Gombrowicza z tekstami z otaczającej nas współcześnie rzeczywistości wraz z utworami poetyckimi i prywatnymi zapiskami artystów biorących udział w projekcie.
Jak kształtuje się „międzyludzkie”, jak Twoje działania wpływają na mnie, a moje na Ciebie, na to, kim jestem, jakie są moje zachowania, reakcje. Jak każde moje działanie, a nawet jego brak, określa mnie w dzisiejszym świecie.
„Mówimy Gombrowiczem” dzisiaj. Odczytujemy zjawiska, stany umysłu, zależności, o których pisał, przez siebie – najbardziej osobiście. Pochylamy się nad tym, co prywatne, intymne, małe, „nieznaczące”.
Każde z opowiadań Gombrowicza dotyka i rozwija temat jakiegoś ludzkiego „kompleksu”, obnaża sprawy tkwiące głęboko w podświadomości. Poprzez żart, groteskę dotyka przerażającego dna naszej jaźni.
Gombrowicz poprzez swoje teksty pokazuje drogę ku świadomości, samoświadomości. Świadomości tego, kim jesteśmy i w jakim punkcie w świecie się znajdujemy jako jednostki, ale też jako Polacy.
Spektakl jest próbą „przeczytania” otaczającej nas rzeczywistości za pomocą tekstów Witolda Gombrowicza.”

cytat za: Trupa Czango - http://warszawa.dlastudenta.pl/teatr/wydarzenie/Trupa_Czango_Z_diariusza_prywatnego,62158.html

Więcej:
Inspiracje Witoldem Gombrowiczem – Warszawa -

Trupa Czango Przedstawia

„Z diariusza prywatnego”
na podstawie wybranych opowiadań oraz fragmentów Dziennika Witolda Gombrowicza

Fotografie

Więcej Informacji na: stronie www teatru Trupy Czango Facebook
a także na stronach wspierających tę formację teatralną

• independent
• http://stsw.org
• http://zbigniewkowalski.wordpress.com/

linki wspomagające wiedzę z zakresu przedstawienia

• dzienniki
• gombrowicz
• o przedstawieniach i adaptacjach teatralnych Gombro

Teatry Warszawa Grudzień Spektakle i Wydarzenia Teatralne Młodzi Twórcy

fot. pochodzi ze strony (http://www.ursynow.waw.pl)

Przydatne Linki

• e-teatr
• instytut teatralny
• Generalnie o Teatrze
• Największy Teatr w Warszawie
• o teatrze alternatywnym
• about theater life in poland
• repertuar teatralny – aktualny
• Gombro W Kosmosie

Wpisujemy w googlach.pl hasło – teatr portal – i analizujemy. Zacznijmy od portali internetowych związanych z teatrem umieszczonych na szczycie listy google.

Na pierwszym miejscu, przynajmniej jeśli idzie o pozycję w googlach jest E-TEATR.PL, czyli Ogólnopolski *Wortal Teatralny. (*co to jest wortal? to taki portal tylko bardziej specjalistyczny, zajmujący się jedna dziedziną sztuki – w tym przypadku jest to teatr)

Mistrzowska realizacja, projekt jasny, czytelny. Wortal prosty, ale nie prostacki. Materiał zorganizowany w sposób przejrzysty i łatwy do zrozumienia. Morze informacji związanych z teatrem. Perełka wśród polskich stron internetowych. Z pewnością monopolista na polskim rynku. Same zalety. Super.
Od razu nasuwa się pytania: Kto zrobił wortal e-teatr.pl? Jak? Za ile?
Linki kierują do BMNET firmy zajmującej się tworzeniem oprogramowania. To oni stworzyli Archiwum multimedialne Instytutu Teatralnego . Strona ARCHIWUM Instytutu jest jeszcze w fazie budowy. Nie mniej jednak warto przyjrzeć się tej stronie i zwrócić uwagę na wykonanie tj. web-design, graficzne rozwiązanie nawigacji. Inne projekty tej firmy to: bookseller nasze debiuty

Jak e-teatr jest zrobiony?

Po pierwsze wortal składa się z jednej części centralnej, na której możemy znaleźć informacje podzielone na klika kategorii: aktorzy, premiery, realizacje, festiwale, kariery, ruch teatralny – analiza słów kluczy, które odbiegają od faktycznej nawigacji, nie mniej pozostają z nią w ścisłym związku. Po drugie tworzy sieć satelit, w skład których wchodzi m.in. sklep prospero , czyli księgarnia, strona klasyka, dramaturg, podstrona związana z filmem teatr.tv i inne. Ponadto wortal romansuje (czytaj: linkuje) do tisz instytutu teatralnego, kultury on-line , czyli wyszukiwarki kulturalnej wydarzeń i imprez, a także do roku grotowskiego i prawdopodobnie niepolskiego projektu theatre-architecture. Pamiętam czasy kiedy wortal romansował również z naszą-klasą.pl. ciąg dalszy nastąpi

„W swej istocie dzieło Becketta to imitacja świata stworzona w materii prostego języka – dla Becketta ważniejsza była treść”

zdjęcie pochodzi z Père Ubu’s photostream

Wojar’s photostream

ESTRAGON: Według mnie byliśmy tutaj.
VLADIMIR (rozglądając się dookoła): Poznajesz to miejsce?

ESTRAGON: Tego nie powiedziałem.
VLADIMIR: No więc?
ESTRAGON: To nie ma znaczenia.
VLADIMIR: Mimo wszystko jednak… to drzewo…
(odwraca się w stronę widowni) to bagno…

forums.myspace.com

„…ból egzystencji, niepokój metafizyczny…”

VERY BUSY

Waiting for Godot – Samuel Beckett

„…protestował także przeciwko wprowadzeniu stanu wojennego w Polsce”

Lessness

server pics’ photostream

Przydatne linki: Samuel Beckett (wg.Wikipedia)

• Samuel Beckett: Wikipedia (stąd pochodzą teksty w nagłówkach)
• Samuel Beckett: An Annotated Bibliography (with full tables of contents)
• Apmonia – A site for Samuel Beckett
• Samuel Beckett at the Princess Grace Irish Library
• Article by Peter Hall, director of the first London production of Waiting for Godot
• Info on Samuel Beckett and his works
• Bibliography of the works about Beckett