PŁACHTA NIEBA
Tekst: J. Kleyff; muzyka J. Kleyff i O.N.Z.

Fotograf z Warszawy. Rozpoznany w sieci jako Jędrek. Polecam dwie strony tego autora. Jedna na flickru, druga własna zrobiona na Pixelpost. PixelPost

Konstrukcja bohatera i konstrukcja świata przedstawionego w Kosmosie (1965) Witolda Gombrowicza ściśle się wiążą. Należy przy tym uwzględnić, że Gombrowicz zrobił w swojej ostatniej powieści prawie wszystko, ażeby zatrzeć granice między tym, czego nauczyliśmy się w szkole i zwykliśmy nazywać bohaterem literackim, a tym, co uchodzi za tzw. tło powieści, czyli czasem i miejscem akcji. Bohater, czas i miejsce są tu ze sobą w mistrzowski sposób splecione.

Ja i Gombrowicz – Część I
O tym, że autor „Ferdydurke” stawia problemy – zagadki sobie i czytelnikom przekonali się chyba wszyscy badacze próbujący zrozumieć, opisać, klasyfikować jego utwory. Charakterystyczne w tej kwestii są słowa Jana Błońskiego:
„Potem (tj. po zjeździe młodych polonistów; Warszawa 1949) o Gombrowiczu zaczęły pisać dziesiątki, setki, a na koniec chyba tysiące wszelkiego rodzaju znawców. I ja także nie mogłem się od niego odczepić. Ale się go bałem, bałem się o nim pisać… [...] Starałem się raczej pozostać blisko tekstów, rozjaśniać stopniowo najważniejsze dzieła…”.

Z cyklu inspiracje Znaker Magazyn przedstawia postać Piranesiego, rzymskiego grafika i architekta żyjącego w  XVIII wieku. Między innymi na charakter jego prac miały wpływ epoka starożytna i dekoracje teatralne.  Dzieło jego życia (ponad dwa tysiące grafik, rysunków, akwafort, miedziorytów) przechodzi obecnie renesans. Z jego dorobku czerpią dzisiaj reżyserzy filmowi, graficy, pisarze.

Ulubioną serią Znakera jest cykl grafik opatrzonych nazwą Carceri, co z włoskiego tłumaczyć można jako Więzienia. Mroczne i pesymistyczne wizje przemawiają do Naszej wyobraźni. Ukryte, zaszyfrowane znaczenie tych wizji jest dla Nas bardzo aktualne. Malutcy ludzie w gmachach wzniesionych nadludzką …

“Mam ochotę robić film o tych stanach, napięciach, obrazach, rytmach i postaciach, które noszę w sobie i które mają dla mnie w danym momencie istotne znaczenie.” – Ingmar Bergman – w dziale – inspiracje

Bergman
Incognito artysty miało swoje dobre strony w dawnych czasach. Jego anonimowość chroniła przed nieistotnym z punktu widzenia sztuki wpływem zewnętrznym, względami materialnymi i sprostytuowaniem.

Szyderczy śmiech autora

Mówi się o szyderczym śmiechu autora; o tym, że bawi się czytelnikami (i krytykami), stale sobie przecząc i siebie potwierdzając. Jan Błoński w książce pt.: forma, śmiech i rzeczy ostateczne – studia o Gombrowiczu mówi, że autor “Pornografii” zręcznie zmienia gusta, style i przekonania. Ponadto, mówi się, że Gombrowicz stworzył, głównie w „Dzienniku”, w „Testamencie: Rozmowy z Dominique de Roux” i w korespondencji taki model interpretacyjny własnych utworów, poza który trudno jest wyjść. Świadczy to o dużej precyzji artysty, a także o nietypowej postaci jego dzieła.

Inspiracje można czerpać z wielu źródeł. Ważne by mieć coś, co pobudza do myślenia, do działania, do życia. Znaker wyróżnia osobę Becketta, autora Czekając na Godota. Poniżej znajdują się fotograficzne portrety pisarza (ze stron www oznaczonych linkami)
“W swej istocie dzieło Becketta to imitacja świata stworzona w materii prostego języka – dla Becketta ważniejsza była treść”