Teraz w skali masowej nastąpiło uświadomienie sobie nowej sytuacji metafizycznej człowieka, którą określa, dużymi literami wypisane: NIE MA. Żadnego głosu przemawiającego ze wszechświata, żadnego zła i dobra, żadnego spełnienia oczekiwań i żadnego Królestwa.(str.247)
A ten oto powyżej król Babilonii wg Williama Blake’a cierpiał na rzadką chorobę umysłową ponoć, na likantropię – wydawało mu się, że jest świnią.
PŁACHTA NIEBA
Tekst: J. Kleyff; muzyka J. Kleyff i O.N.Z.
Continue reading
Fotograf z Warszawy. Rozpoznany w sieci jako Jędrek. Polecam dwie strony tego autora. Jedna na flickru, druga własna zrobiona na Pixelpost. PixelPost
(Wydarzenia teatralne inspirowane Gombrowiczem Warszawa/Grudzień/2009 czytaj dalej)
Konstrukcja bohatera i konstrukcja świata przedstawionego w Kosmosie (1965) Witolda Gombrowicza ściśle się wiążą. Należy przy tym uwzględnić, że Gombrowicz zrobił w swojej ostatniej powieści prawie wszystko, ażeby zatrzeć granice między tym, czego nauczyliśmy się w szkole i zwykliśmy nazywać bohaterem literackim, a tym, co uchodzi za tzw. tło powieści, czyli czasem i miejscem akcji. Bohater, czas i miejsce są tu ze sobą w mistrzowski sposób splecione.
* Niniejszy rozdział jest częścią większego cyklu (Witold Gombrowicz Szyfr Kosmosu. Jeśli przez przypadek zacząłeś/zaczęłaś czytać od tego miejsca, to wróć i zacznij od początku (Rzeczywistosc jako szyfr w Kosmosie Witolda Gombrowicza). Jeśli nie jesteś tak bardzo zainteresowana/zainteresowany Kosmosem, a chciałaś lub chciałeś dowiedzieć się czegoś o Gombro zajrzyj tutaj - Czlowiek w Kosmosie.
O tym, że autor „Ferdydurke” stawia problemy – zagadki sobie i czytelnikom przekonali się chyba wszyscy badacze próbujący zrozumieć, opisać, klasyfikować jego utwory. Charakterystyczne w tej kwestii są słowa Jana Błońskiego:
„Potem (tj. po zjeździe młodych polonistów; Warszawa 1949) o Gombrowiczu zaczęły pisać dziesiątki, setki, a na koniec chyba tysiące wszelkiego rodzaju znawców. I ja także nie mogłem się od niego odczepić. Ale się go bałem, bałem się o nim pisać… [...] Starałem się raczej pozostać blisko tekstów, rozjaśniać stopniowo najważniejsze dzieła…”.
Z cyklu inspiracje Znaker Magazyn przedstawia postać Piranesiego, rzymskiego grafika i architekta żyjącego w XVIII wieku. Między innymi na charakter jego prac miały wpływ epoka starożytna i dekoracje teatralne. Dzieło jego życia (ponad dwa tysiące grafik, rysunków, akwafort, miedziorytów) przechodzi obecnie renesans. Z jego dorobku czerpią dzisiaj reżyserzy filmowi, graficy, pisarze.
Ulubioną serią Znakera jest cykl grafik opatrzonych nazwą Carceri, co z włoskiego tłumaczyć można jako Więzienia. Mroczne i pesymistyczne wizje przemawiają do Naszej wyobraźni. Ukryte, zaszyfrowane znaczenie tych wizji jest dla Nas bardzo aktualne. Malutcy ludzie w gmachach wzniesionych nadludzką siłą celują w kondycję i jakąś tam sytuację człowieka – tutaj – w tym życiu. Jeśli masz ochotę podzielić się z Nami Twoimi uwagami, i twoimi spostrzeżeniami na temat tych prac – daj znak
“Mam ochotę robić film o tych stanach, napięciach, obrazach, rytmach i postaciach, które noszę w sobie i które mają dla mnie w danym momencie istotne znaczenie.” – Ingmar Bergman – w dziale - inspiracje
Incognito artysty miało swoje dobre strony w dawnych czasach. Jego anonimowość chroniła przed nieistotnym z punktu widzenia sztuki wpływem zewnętrznym, względami materialnymi i sprostytuowaniem.
Przyjrzyjmy się Gombrowiczowi. Czy inspiruje nas dalej? Czy już z niego wyrośliśmy? Czy forma, o której pisał, jeszcze nas dotyka? Pytania bez odpowiedzi… hmmm… Przyjrzyjmy mu się uważnie i poczytajmy co mówią o nim inni w dziale inspiracje i w podzielonym na odcinki obszernym komentarzu Kosmosu. (w przygotowaniu)
Inspiracje można czerpać z wielu źródeł. Ważne by mieć coś, co pobudza do myślenia, do działania, do życia. Znaker wyróżnia osobę Becketta, autora Czekając na Godota. Poniżej znajdują się fotograficzne portrety pisarza (ze stron www oznaczonych linkami)
