PREMIERA

5 listopada 2010

godz. 19.30

Mazowieckie Centrum Kultury i Sztuki (ul. Elektoralna 12)
wstęp wolny

Spektakle:

6 listopada, Mazowieckie Centrum Kultury i Sztuki (ul. Elektoralna 12) godz: 19.30

15, 16 listopada, Centrum Łowicka (ul. Łowicka 21), godz: 19.30

wstęp wolny

Olga Tschechowa – gwiazda III Rzeszy.

Nie robię niczego połowicznie. Nienawidzę połowiczności.

Leni Riefenstahl

Czy próba przywołania na scenie historii pojedynczego człowieka może stać się rodzajem dziwnej wiwisekcji?

Monodram „Olga. Eine charmante Frau” oparty jest na losach Olgi Czechowej, aktorki niemieckiej w latach 1921 – 1974, znanej jako Olga Tschechowa. Urodzona w carskiej Rosji bratanica Olgi Knipper-Czechowej – żony sławnego dramaturga Antona Czechowa, przeżyła obie wojny światowe, była świadkiem rewolucji październikowej i wojny ojczyźnianej. Po rozwodzie z Michaiłem Czechowem (najsłynniejszym aktorem rosyjskiego teatru MChAT), w wieku 24 lat wyjechała do Niemiec, gdzie stałą się ulubioną aktorką filmową III Rzeszy. Zagrała w stu czterdziestu trzech filmach, najpierw niemych później dźwiękowych. Na przyjęciach pojawiała się u boku Hitlera. Przyjaźniła się z Magdą i Josephem Goebbels. Jej brat, Lew Knipper, kompozytor (autor szlagieru radzieckiego Polushko Pole), pracował dla CzeKa, a potem dla NKWD. Po wojnie, Olga założyła sieć salonów kosmetycznych w byłym RFN, którą prawdopodobnie finansowało KGB. Do dziś w KGB teczki dotyczące Olgi Tschechowej i jej brata, Lwa Knippera w większości pozostają tajne.

Olga Tschechowa kłamała o sobie tak dużo i często, że po latach zaczęła wierzyć w swoje zmitologizowane życie. Kreując swój wizerunek napisała kilka, sprzecznych ze sobą autobiografii. Klucząc i konfabulując, poruszając się między wrogimi systemami, straciła poczucie rzeczywistości. Chcąc przeżyć za wszelką cenę Olga systematycznie traciła coś bezsprzecznie cennego: prawdę o sobie i prawdę w sobie.

Możemy się jedynie domyślać jedynej prawdziwej biografii Olgi Tschechowej…

W fałszywym pamiętniku, pisanym z pozoru w tajemnicy przed wywiadem NKWD w Moskwie 1945 roku, gdzie została przewieziona z Berlina na przesłuchanie, napisała: Krążą o mnie historie, z których można by napisać powieść. Podobno utrzymywałam zażyłe stosunki z Hitlerem. Mój Boże jakże się z tego śmiałam. Skąd się biorą i jaki mają cel te wszystkie intrygi? Niewiarygodne i podłe kalumnie! Kiedy ma się czyste sumienie, nie trzeba takich rzeczy brać serio. Jak cudownie jest mówić prawdę. Czas pokaże czy w nią uwierzą.*

Tekst: Dana Łukasińska

Wykonanie: Monika Dąbrowska

Reżyseria: Stanisław Miedziewski

Obraz: Ludomir Franczak

Muzyka: Marcin Dymiter

Kostium: Magdalena Franczak

*Archiwum domu-muzeum Czechowa w Melikowie, W.W.Knipper Fond, Akta nr 22.

Projekt został zrealizowany dzięki dofinansowaniu ze srodków Urzędu Miasta st. Warszawy.

Bóg Fejs nie jest spektaklem o Twitterze, Naszej Klasie czy Facebooku. Nie dotyczy jakiegoś konkretnego portalu.

Ujęty w rzeczywistość teatru serwis społecznościowy posłuży jako współczesna forma do opowiedzenia o człowieku „zatopionym w ludziach”. O człowieku, który wobec nieskończonej perspektywy mnożących się twarzy jest bezradny i śmieszny.

Do społeczności Bóg Fejs zaprosi nas mająca największą liczbę „znajomych” (liczba ta nieustannie się powiększa) i nieograniczony dostęp Pani Cz. . Odpowiadając na jej zaproszenie będziemy mogli poznać wybranych użytkowników. Usłyszeć ludzi, którzy zawierzyli obietnicy, że ich problemy znikną, jeśli przedstawią je na Bóg Fejs forum.

Serwis Bóg Fejs, to świat w którym człowiek buduje swój autoportret wobec innych ludzi. Zdarza się, że wpada w pułapkę – „marketing personality”. To typ człowieka, który ceni siebie wyłącznie według tego jak cenią go inni i stara się być takim, jakim chce go widzieć otoczenie.

Wśród użytkowników znajdą się też osoby niemodne, którymi Pani Cz. zapewne nie chciałaby się chwalić, żałośni, mający małą liczbę znajomych, oni również będą mieli prawo głosu.

Odsłonią swoje tajemnice, wyjawią swoje słabości.

Pytanie tylko, czy zostaną usłyszani, skoro w s z y s c y t u m o n o l o g u j ą ?

PREMIERA 8 czerwca godz.19 – Komuna Warszawa, ul Lubelska 30/32
Wstęp wolny.
Kolejne pokazy 9,28,29 VI g.19, 30 VI g.18 i 20

Występują:

Monika Dąbrowska

Kamila Puciłowska

Monika Sadkowska

Zbigniew Kowalski

Łukasz Wójcicki

Muzyka:

Daniel Moński

Wideo:

Patrycja Petryk

Tekst i rezyseria:

Zbigniew Kowalski

Przedstawienie teatralne Trupy Czango Bóg Fejs

Więcej o Bóg Fejs

Więcej o Trupa Czango

Fejs Bogu Dzięki na przeglądzie

„Z diariusza prywatnego”

na podstawie wybranych opowiadań oraz fragmentów Dziennika Witolda Gombrowicza

7,8,9 maja

godz.: 19.00

Centrum Łowicka

sala widowiskowa, ul. Łowicka 21 (wstęp wolny)

Jak głęboko sięga nieautentyczność i gdzie zaczyna się przestrzeń autentyczności?

Podejdź do mnie bliżej, przyjrzyj mi się i zobacz, kim naprawdę jestem.

Nie wiem jaki naprawdę jestem, ale cierpię gdy mnie deformują. Wiem, więc przynajmniej, kim nie jestem.

Dwie osoby, kobieta i mężczyzna: marsz marsz Dąbrowska i nijaki Kowalski, piszą codziennie swoje diariusze. Dzienniki intymne. W ich sprawy wkracza od czasu do czasu Pan Gombrowicz. Podsówa swoje rozwiązania lub raczej ukazuje zjawiska analogiczne do prywatnych problemów, które wywlekają na światło dzienne autorzy diariuszy. Wszyscy tu mówią do siebie, ale tak żeby ich inni słyszeli. Dla kogo mówią swoje diariusze? Jeśli dla siebie dlaczego mówią to publicznie, a jeśli dla widzów dlaczego udają, że mówią do siebie?

Inspiracją były opowiadania – utwory wczesne, za które autor został wyszydzony przez polską krytykę. Zarzucano mu niedojrzałość. Inspiracją był człowiek zakochany w niedojrzałości, i jego dzienniki, w których owo słynne: „Poniedziałek Ja.” I w których już mniej słynne „Piątek. Dziś „byłem zabijającym muchy” co znaczy po prostu zabijałem muchy drucianą packą”.

Fragmenty prywatnych diariuszy/dzienników intymnych na stronie:

www.trupaczango.blogspot.com

Scenariusz i reżyseria: Hieronim Poniżalski

Występują: Monika Dąbrowska i Zbigniew Kowalski

Muzyka: Daniel Moński

Premiera: 16 października 2009

Projekt realizowany przez Stowarzyszenie Praktyków Kultury, finansowany przez Urząd m. st. Warszawy.

O twórcach:

Trupa Czango narodziła się we wrześniu 2009 roku w trakcie pracy nad spektaklem „Z diariusza prywatnego” inspirowanym twórczością Witolda Gombrowicza.

Rodzaj teatru – teatr tandeta

Program – rozkosz tworzenia

Misja – szczęście wyzwolenia

Idea – banalna, trywialna, jednym słowem „po prostu: Marchewka”

Założyciele i twórcy: Monika Dąbrowska i Zbigniew Kowalski.

Monika Dąbrowska – absolwentka Kulturoznawstwa na Uniwersytecie Warszawskim, aktorka (Dyplom aktora dramatu), aktorka i członek zespołu teatru Studium Teatralne (2002-2007), aktorka Stowarzyszenia Teatralnego Chorea oraz Nettheatre (od 2007), twórczyni spektaklu „Z diariusza prywatnego”.

Zbigniew Kowalski – absolwent Akademii Teatralnej (wydział Wiedzy o Teatrze), aktor (Dyplom aktora dramatu), aktor i członek zespołu teatru Studium Teatralne (1996-2007); poeta, publikacje w czasopismach „Studium” i „Ha!art”, twórca monodramu „Solo” oraz performanceu „Wylewka. Polska poezja nieśpiewana”, twórca spektaklu „Z diariusza prywatnego” oraz „Bóg Fejs”.

trupaczango@gmail.com

www.trupaczango.blogspot.com

tel.: 502 605 079

adres do korespondencji: ul. Mehoffera 52 C, 03-131 Warszawa

Spektakl teatralny „Z diariusza prywatnego”

“Jak głęboko sięga nieautentyczność i gdzie zaczyna się przestrzeń autentyczności? Podejdź do mnie bliżej, przyjrzyj mi się i zobacz, kim naprawdę jestem.Nie wiem jaki naprawdę jestem, ale cierpię gdy mnie deformują. Wiem, więc przynajmniej, kim nie jestem.
Autorski scenariusz spektaklu jest kompilacją wybranych opowiadań i fragmentów „Dziennika” Witolda Gombrowicza z tekstami z otaczającej nas współcześnie rzeczywistości wraz z utworami poetyckimi i prywatnymi zapiskami artystów biorących udział w projekcie.
Jak kształtuje się „międzyludzkie”, jak Twoje działania wpływają na mnie, a moje na Ciebie, na to, kim jestem, jakie są moje zachowania, reakcje. Jak każde moje działanie, a nawet jego brak, określa mnie w dzisiejszym świecie.
„Mówimy Gombrowiczem” dzisiaj. Odczytujemy zjawiska, stany umysłu, zależności, o których pisał, przez siebie – najbardziej osobiście. Pochylamy się nad tym, co prywatne, intymne, małe, „nieznaczące”.
Każde z opowiadań Gombrowicza dotyka i rozwija temat jakiegoś ludzkiego „kompleksu”, obnaża sprawy tkwiące głęboko w podświadomości. Poprzez żart, groteskę dotyka przerażającego dna naszej jaźni.
Gombrowicz poprzez swoje teksty pokazuje drogę ku świadomości, samoświadomości. Świadomości tego, kim jesteśmy i w jakim punkcie w świecie się znajdujemy jako jednostki, ale też jako Polacy.
Spektakl jest próbą „przeczytania” otaczającej nas rzeczywistości za pomocą tekstów Witolda Gombrowicza.”

cytat za: Trupa Czango - http://warszawa.dlastudenta.pl/teatr/wydarzenie/Trupa_Czango_Z_diariusza_prywatnego,62158.html

Więcej:
Inspiracje Witoldem Gombrowiczem – Warszawa -

Trupa Czango Przedstawia

„Z diariusza prywatnego”
na podstawie wybranych opowiadań oraz fragmentów Dziennika Witolda Gombrowicza

Fotografie

Więcej Informacji na: stronie www teatru Trupy Czango Facebook
a także na stronach wspierających tę formację teatralną

• independent
• http://stsw.org
• http://zbigniewkowalski.wordpress.com/

linki wspomagające wiedzę z zakresu przedstawienia

• dzienniki
• gombrowicz
• o przedstawieniach i adaptacjach teatralnych Gombro

Teatry Warszawa Grudzień Spektakle i Wydarzenia Teatralne Młodzi Twórcy

fot. pochodzi ze strony (http://www.ursynow.waw.pl)

Przydatne Linki

• e-teatr
• instytut teatralny
• Generalnie o Teatrze
• Największy Teatr w Warszawie
• o teatrze alternatywnym
• about theater life in poland
• repertuar teatralny – aktualny
• Gombro W Kosmosie

Co to znaczy zgubić się?

Yi-Fu Tuan, chiński antropolog przestrzeni mówi, że:

„człowiek, przez swą obecność podporządkowuje przestrzeń schematowi” i „najczęściej sam nie jest tego świadom” .

I dalej, że:

„[człowiek] uświadamia sobie brak schematu wtedy, kiedy się gubi”

a następnie:

„zaznacza obecność schematu przy rytualnych okazjach, kiedy przekraczając granicę codzienności uświadamia sobie wartości życia, łącznie z tymi, jakie znajdują wyraz w przestrzeni.”

Badacz ilustruje swoją koncepcję przykładem, jeśli można tak powiedzieć, z życia wziętym.:

„Co to znaczy: zgubić się? Idę ścieżką w lesie, schodzę ze ścieżki i nagle czuję się zupełnie zdezorientowany. Przestrzeń nadal zachowuje kierunki zgodne ze stronami mego ciała. Są obszary położone z przodu i z tyłu, po mojej prawej i lewej stronie, ale nie są one połączone z zewnętrznymi punktami odniesienia i dlatego są bezużyteczne. Obszary z tyłu i z przodu nagle wydają się ustalone arbitralnie, bo nie ma powodu, żebym szedł w przód, a nie w tył. Ale niech tylko za gęstwiną drzew pokaże się migotliwe światło – nadal wprawdzie jestem zgubiony w tym sensie, że nie wiem, gdzie w lesie jestem, ale przestrzeń nagle odzyskuje strukturę, migotliwe światełko oznacza cel. Idąc do celu odzyskuję znaczenie tego, co jest z tyłu i z przodu, co po lewej, a co po prawej stronie: idę naprzód, z przyjemnością zostawiam z tyłu ciemną przestrzeń i staram się nie zboczyć na prawo ani na lewo.”

Do powyższych obserwacji jeszcze wrócimy. Na razie zapamiętajmy tylko najważniejsze kwestie.

• człowiek, przez swą obecność podporządkowuje przestrzeń schematowi
• [człowiek] uświadamia sobie brak schematu wtedy, kiedy się gubi
• co to znaczy zgubić się?
• idąc do celu [człowiek] odzyskuje znaczenie tego, co jest z tyłu i z przodu

Bohater Kosmosu w antopologicznej perspektywie

Bohater – narrator – autor, bo tak należy nazywać główną postać „Kosmosu”, dostrzega w rzeczywistości pewne jednostkowe cele (migotliwe światełka) wyznaczające kierunek jego myśli i działań. Patrząc z perspektywy całej, przeczytanej powieści można mówić nawet o pewnym schemacie (powtarzalności zjawisk), który stopniowo odkrywa się przed bohaterem i czytelnikiem. Żeby jednak dostrzec ów schemat, w myśl powyższej koncepcji Yi-Fu Tuan’a, bohater musiał się najpierw zgubić. Jednak w utworze nie ma żadnych danych na temat domniemanego zagubienia się bohatera.

W przypadku Witolda można mówić natomiast o pewnych chwilowych, co pewien czas ujawniających się, dziwnych stanach emocjonalnych, zaburzeniach wzrokowych i przestrzennych. Świadczą o tym takie fragmenty:

(…) zapuściłem wzrok w rozgardiasz liści, gałązek, plam świetlnych, zagęszczeń, rozziewów, parć, skosów, uchyleń, zaokrągleń, diabli wiedzą, w przestrzeń plamistą, która nacierała i umykała, ucichała, narastała, bo ja wiem co, utrącała, rozwierała… zgubiony i zlany potem czułem ziemię czarną i gołą, od dołu.”

Bohater widzi coś, czego nazwać nie potrafi. Dosyć często jest to, jakiś trudny do ustalenia rejon, miejsce w przestrzeni, które w szczególny sposób absorbuje jego uwagę. Ponadto, mówi o nieprzyjemnym swoim zgubieniu i ziemi, której czerń i nagość odczuwa oddolnie. Powyższy fragment Kosmosu Gombrowicza, z uwzględniem  takich słów jak:  zgubienie i nazwijmy to oddolnym kierunkiem odczuwania wyznacza trop, który lokalizuje tę powieść w kręgu zagadnień związanych z antropologią przestrzeni zaprezentowaną tutaj przez Yi-Fu Tuan’a. Według mnie modelowa sytuacja chińskiego antropologa zbliża się w pewnym sensie do sytuacji głównego bohatera powieści. Próba zrozumienia tej sytuacji i powiązania jej z przygodami Witolda może pomóc wyjaśnić jedną z bardzo ważnych kwestii Kosmosu mianowicie tego w jaki sposób istnieje bohater i jak jest skonstruowany. O konstrukcji bohatera czytaj w następnym rozdziale.

Rozjaśnianie Kosmosu (w przygotowaniu)

• Rzeczywistość jako szyfr – Wprowadzenie
• Kosmos Gombrowicza i Antropologia
• Zagubiony – Bohater i Świat Przedstawiony w Kosmosie
• Rzeczywistość Kosmosu Gombrowicza
• Kosmos jako szyfr i zagadka
• Językowa rzeczywistość Kosmosu
• Chaotyczna rzeczywistość w ujęciu Gombrowicza i badaczy
• Powieść o tworzeniu się rzeczywistości
• Podsumowanie

*Niedawno odnalazłem ciekawego posta o formie w myśleniu i twórczości Gombrowicza (na marginesie)