„Opowieści w mieście zmieścić” czyli do kawiarenki pełnej bajek, mądrych opowieści i niestworzonych historii.
Zamów sobie bajkę
czyli:
siedząc przy kawiarnianym stoliku, ze specjalnie przygotowanej karty, goście wybierają i zamawiają bajkę, historię, którą pragną usłyszeć. W karcie znajdują się opowieści zróżnicowane pod względem długości, trudności języka oraz tematu. Karta zawiera także krótki opis bajki, tak by zamawiający miał możliwość dopasowania jej do wieku odbiorcy. Do stolika podejdzie aktor i zrealizuje zamówienie… – opowie gościom przy stoliku wybraną historię.
W Klubokawiarni Chłodna będzie można usłyszeć filozoficzną opowiastkę o znerwicowanym Hipopotamie, pouczającą historię, o tym jak za dobre słowo zyskać bogactwo szczęście i uchronić się od złego, śmieszną opowieść o dziewczynce Malince, która udowodnia, że strach ma wielkie oczy czy thriller na miarę Hitchcocka dla całkiem dorosłych dzieci. W sumie w karcie znajduje się ponad 20 bajek. Opowieściom towarzyszy muzyka grana na żywo.
Opowiadają aktorzy Trupy Czango: Monika Dąbrowska, Monika Sadkowska i Zbigniew Kowalski,
Żywa muzyka: Gwidon Cybulski (balafony, gitara, ngoni).
Zapraszamy do Klubokawiarni Chłodna 25 13 X o godz. 16:30
Trupa Czango przedstawia: „Olga. Eine charmante Frau.”
PREMIERA
5 listopada 2010
godz. 19.30
Mazowieckie Centrum Kultury i Sztuki (ul. Elektoralna 12) wstęp wolny
Spektakle:
6 listopada, Mazowieckie Centrum Kultury i Sztuki (ul. Elektoralna 12) godz: 19.30
15, 16 listopada, Centrum Łowicka (ul. Łowicka 21), godz: 19.30
wstęp wolny
Olga Tschechowa – gwiazda III Rzeszy.
Nie robię niczego połowicznie. Nienawidzę połowiczności.
Leni Riefenstahl
Czy próba przywołania na scenie historii pojedynczego człowieka może stać się rodzajem dziwnej wiwisekcji?
Monodram „Olga. Eine charmante Frau” oparty jest na losach Olgi Czechowej, aktorki niemieckiej w latach 1921 – 1974, znanej jako Olga Tschechowa. Urodzona w carskiej Rosji bratanica Olgi Knipper-Czechowej – żony sławnego dramaturga Antona Czechowa, przeżyła obie wojny światowe, była świadkiem rewolucji październikowej i wojny ojczyźnianej. Po rozwodzie z Michaiłem Czechowem (najsłynniejszym aktorem rosyjskiego teatru MChAT), w wieku 24 lat wyjechała do Niemiec, gdzie stałą się ulubioną aktorką filmową III Rzeszy. Zagrała w stu czterdziestu trzech filmach, najpierw niemych później dźwiękowych. Na przyjęciach pojawiała się u boku Hitlera. Przyjaźniła się z Magdą i Josephem Goebbels. Jej brat, Lew Knipper, kompozytor (autor szlagieru radzieckiego Polushko Pole), pracował dla CzeKa, a potem dla NKWD. Po wojnie, Olga założyła sieć salonów kosmetycznych w byłym RFN, którą prawdopodobnie finansowało KGB. Do dziś w KGB teczki dotyczące Olgi Tschechowej i jej brata, Lwa Knippera w większości pozostają tajne.
Olga Tschechowa kłamała o sobie tak dużo i często, że po latach zaczęła wierzyć w swoje zmitologizowane życie. Kreując swój wizerunek napisała kilka, sprzecznych ze sobą autobiografii. Klucząc i konfabulując, poruszając się między wrogimi systemami, straciła poczucie rzeczywistości. Chcąc przeżyć za wszelką cenę Olga systematycznie traciła coś bezsprzecznie cennego: prawdę o sobie i prawdę w sobie.
Możemy się jedynie domyślać jedynej prawdziwej biografii Olgi Tschechowej…
W fałszywym pamiętniku, pisanym z pozoru w tajemnicy przed wywiadem NKWD w Moskwie 1945 roku, gdzie została przewieziona z Berlina na przesłuchanie, napisała: Krążą o mnie historie, z których można by napisać powieść. Podobno utrzymywałam zażyłe stosunki z Hitlerem. Mój Boże jakże się z tego śmiałam. Skąd się biorą i jaki mają cel te wszystkie intrygi? Niewiarygodne i podłe kalumnie! Kiedy ma się czyste sumienie, nie trzeba takich rzeczy brać serio. Jak cudownie jest mówić prawdę. Czas pokaże czy w nią uwierzą.*
Tekst: Dana Łukasińska
Wykonanie: Monika Dąbrowska
Reżyseria: Stanisław Miedziewski
Obraz: Ludomir Franczak
Muzyka: Marcin Dymiter
Kostium: Magdalena Franczak
*Archiwum domu-muzeum Czechowa w Melikowie, W.W.Knipper Fond, Akta nr 22.
Projekt został zrealizowany dzięki dofinansowaniu ze srodków Urzędu Miasta st. Warszawy.
Bóg Fejs
18 Maj 2010 – autor: gniew TRUPA CZANGO przedstawia BÓG FEJS
Bóg Fejs nie jest spektaklem o Twitterze, Naszej Klasie czy Facebooku. Nie dotyczy jakiegoś konkretnego portalu.
Ujęty w rzeczywistość teatru serwis społecznościowy posłuży jako współczesna forma do opowiedzenia o człowieku „zatopionym w ludziach”. O człowieku, który wobec nieskończonej perspektywy mnożących się twarzy jest bezradny i śmieszny.
Do społeczności Bóg Fejs zaprosi nas mająca największą liczbę „znajomych” (liczba ta nieustannie się powiększa) i nieograniczony dostęp Pani Cz. . Odpowiadając na jej zaproszenie będziemy mogli poznać wybranych użytkowników. Usłyszeć ludzi, którzy zawierzyli obietnicy, że ich problemy znikną, jeśli przedstawią je na Bóg Fejs forum.
Serwis Bóg Fejs, to świat w którym człowiek buduje swój autoportret wobec innych ludzi. Zdarza się, że wpada w pułapkę – „marketing personality”. To typ człowieka, który ceni siebie wyłącznie według tego jak cenią go inni i stara się być takim, jakim chce go widzieć otoczenie.
Wśród użytkowników znajdą się też osoby niemodne, którymi Pani Cz. zapewne nie chciałaby się chwalić, żałośni, mający małą liczbę znajomych, oni również będą mieli prawo głosu.
Odsłonią swoje tajemnice, wyjawią swoje słabości.
Pytanie tylko, czy zostaną usłyszani, skoro w s z y s c y t u m o n o l o g u j ą ?
PREMIERA 8 czerwca godz.19 – Komuna Warszawa, ul Lubelska 30/32 Wstęp wolny. Kolejne pokazy 9,28,29 VI g.19, 30 VI g.18 i 20
na podstawie wybranych opowiadań oraz fragmentów Dziennika Witolda Gombrowicza
7,8,9 maja
godz.: 19.00
Centrum Łowicka
sala widowiskowa, ul. Łowicka 21 (wstęp wolny)
Jak głęboko sięga nieautentyczność i gdzie zaczyna się przestrzeń autentyczności?
Podejdź do mnie bliżej, przyjrzyj mi się i zobacz, kim naprawdę jestem.
Nie wiem jaki naprawdę jestem, ale cierpię gdy mnie deformują. Wiem, więc przynajmniej, kim nie jestem.
Dwie osoby, kobieta i mężczyzna: marsz marsz Dąbrowska i nijaki Kowalski, piszą codziennie swoje diariusze. Dzienniki intymne. W ich sprawy wkracza od czasu do czasu Pan Gombrowicz. Podsówa swoje rozwiązania lub raczej ukazuje zjawiska analogiczne do prywatnych problemów, które wywlekają na światło dzienne autorzy diariuszy. Wszyscy tu mówią do siebie, ale tak żeby ich inni słyszeli. Dla kogo mówią swoje diariusze? Jeśli dla siebie dlaczego mówią to publicznie, a jeśli dla widzów dlaczego udają, że mówią do siebie?
Inspiracją były opowiadania – utwory wczesne, za które autor został wyszydzony przez polską krytykę. Zarzucano mu niedojrzałość. Inspiracją był człowiek zakochany w niedojrzałości, i jego dzienniki, w których owo słynne: „Poniedziałek Ja.” I w których już mniej słynne „Piątek. Dziś „byłem zabijającym muchy” co znaczy po prostu zabijałem muchy drucianą packą”.
Fragmenty prywatnych diariuszy/dzienników intymnych na stronie:
Projekt realizowany przez Stowarzyszenie Praktyków Kultury, finansowany przez Urząd m. st. Warszawy.
O twórcach:
Trupa Czango narodziła się we wrześniu 2009 roku w trakcie pracy nad spektaklem „Z diariusza prywatnego” inspirowanym twórczością Witolda Gombrowicza.
Rodzaj teatru – teatr tandeta
Program – rozkosz tworzenia
Misja – szczęście wyzwolenia
Idea – banalna, trywialna, jednym słowem „po prostu: Marchewka”
Założyciele i twórcy: Monika Dąbrowska i Zbigniew Kowalski.
Monika Dąbrowska – absolwentka Kulturoznawstwa na Uniwersytecie Warszawskim, aktorka (Dyplom aktora dramatu), aktorka i członek zespołu teatru Studium Teatralne (2002-2007), aktorka Stowarzyszenia Teatralnego Chorea oraz Nettheatre (od 2007), twórczyni spektaklu „Z diariusza prywatnego”.
Zbigniew Kowalski – absolwent Akademii Teatralnej (wydział Wiedzy o Teatrze), aktor (Dyplom aktora dramatu), aktor i członek zespołu teatru Studium Teatralne (1996-2007); poeta, publikacje w czasopismach „Studium” i „Ha!art”, twórca monodramu „Solo” oraz performanceu „Wylewka. Polska poezja nieśpiewana”, twórca spektaklu „Z diariusza prywatnego” oraz „Bóg Fejs”.
adres do korespondencji: ul. Mehoffera 52 C, 03-131 Warszawa
Spektakl teatralny „Z diariusza prywatnego”
“Jak głęboko sięga nieautentyczność i gdzie zaczyna się przestrzeń autentyczności? Podejdź do mnie bliżej, przyjrzyj mi się i zobacz, kim naprawdę jestem.Nie wiem jaki naprawdę jestem, ale cierpię gdy mnie deformują. Wiem, więc przynajmniej, kim nie jestem.
Autorski scenariusz spektaklu jest kompilacją wybranych opowiadań i fragmentów „Dziennika” Witolda Gombrowicza z tekstami z otaczającej nas współcześnie rzeczywistości wraz z utworami poetyckimi i prywatnymi zapiskami artystów biorących udział w projekcie.
Jak kształtuje się „międzyludzkie”, jak Twoje działania wpływają na mnie, a moje na Ciebie, na to, kim jestem, jakie są moje zachowania, reakcje. Jak każde moje działanie, a nawet jego brak, określa mnie w dzisiejszym świecie.
„Mówimy Gombrowiczem” dzisiaj. Odczytujemy zjawiska, stany umysłu, zależności, o których pisał, przez siebie – najbardziej osobiście. Pochylamy się nad tym, co prywatne, intymne, małe, „nieznaczące”.
Każde z opowiadań Gombrowicza dotyka i rozwija temat jakiegoś ludzkiego „kompleksu”, obnaża sprawy tkwiące głęboko w podświadomości. Poprzez żart, groteskę dotyka przerażającego dna naszej jaźni.
Gombrowicz poprzez swoje teksty pokazuje drogę ku świadomości, samoświadomości. Świadomości tego, kim jesteśmy i w jakim punkcie w świecie się znajdujemy jako jednostki, ale też jako Polacy.
Spektakl jest próbą „przeczytania” otaczającej nas rzeczywistości za pomocą tekstów Witolda Gombrowicza.”
